Waar en wanneer begon je met mediteren?
In de jaren ’70, bijna een halve eeuw geleden, schreven mijn vrouw en ik ons in als ‘studenten’ bij de School voor Praktische Filosofie in Amsterdam, de voorloper van de School voor Meditatie. Het was voor ons een tijd van ‘zoeken’, van loskomen van ingesleten christelijke patronen en een honger naar kennis uit de Indiase filosofieën. Het was vooral het praktische van de filosofie die mij enthousiast maakte.
Het mediteren zelf -het beoefenen van meditatie- startte in 1979. Dertig jaar later ging ik iets begrijpen van erin opgaan.
Hoe ben je ertoe gekomen? Was er een vonk die oversloeg?
Bij de introductieavonden was er direct de ingeving: hier hoor ik waarheid. Daar is geen twijfel over mogelijk. Herinneringen aan mijn kinderjaren, gevoelens van eeuwigheid en innerlijk geluk. De sterke hang naar de natuur. Weer rust vinden, en minder in je hoofd zitten. Het viel allemaal op zijn plaats.
De vonk was zeker overgeslagen, maar de weerstanden ook. Ik herinner me tijden dat ik wel de wekelijkse groepsbijeenkomsten bezocht, maar met groeiende tegenzin. Steeds een innerlijke strijd. Mediteren betekende voor mij oorlog in het hoofd met de steeds terugkerende vraag: wat ben ik hier in ‘s hemelsnaam aan het doen?
Wat zijn je ervaringen?
Ik ben doorgegaan, met omwegen en onderbrekingen, maar ook met een steevast vertrouwen dat het wel ergens goed voor me zou zijn…. Tot er een moment van diep inzicht in me riep: de woorden loslaten, laten gaan en laten wat je als groepsleider zo vaak in de mond neemt, pas dit nou ook eens werkelijk toe op je zelf, op je eigen geworstel in het mediteren.
Dit is een moment van echte overgave geweest. Mediteren en er je schouders bij ophalen. Niet oordelen en zeker niet veroordelen. Jezelf niet steeds zo serieus nemen. Vanaf dat moment is het mediteren soepeler en lichter geworden. Het kan me niets meer schelen. Dat is mijn bevrijding geweest.
Ik mediteer gewoon, er bestaat geen goed of verkeerd mediteren!
Dat maakte de weg vrij om iets meer te begrijpen, iets meer te voelen wat meditatie is: erin opgaan, op momenten (laat ik eerlijk zijn!) tijdloos zijn, wensloos zijn.
Wat vind je van de School voor Meditatie?
Ik voel liefde voor deze school. Ik probeer er ook al jaren mede vorm aan te geven. De organisatie is destijds door een groep mensen opgericht die meditatie centraal stelden en het hart een herkenbare plaats geven. Alle werkelijke verandering vindt plaats op het emotionele niveau. Het is een zaak van aanvoelen en diep weten, zonder de pretentie te hebben dat ik weet.
De school gaat ervan uit dat de leden zelf verantwoording dragen voor de eigen weg die ze volgen. Daarvoor biedt de school een schat aan teksten, die alle zijn terug te brengen op het fundament waarop de school rust: het Kennissysteem van de Advaita traditie zoals die door de eeuwen heen is overgeleverd geworden. De traditie begrijpen in haar diepe waarheid: iets voelen van het centrum van begrip van Eenheid.
Welke invloed heeft meditatie op je dagelijkse leven?
Deze laatste vraag is best lastig te beantwoorden. Het voorschrift van tweemaal daags mediteren vindt in mijn ervaring zijn eigen weg die voor ieder persoonlijk anders zal zijn. Voor mij is het doorgaans 1 of 2 keer meditatie waarbij er op de stoel gezeten wordt.
Belangrijk zijn de momenten op de dag dat ik ‘in meditatie’ ben. Het zijn momenten van ‘niet vergeten’, van naar binnen gekeerd zijn, ‘herinneren’, van ‘licht’ zijn, in het aanwezige moment zijn. En het is altijd fris en weer als nieuw!